Budownictwo jednorodzinne a wielorodzinne

Każdy z nas albo mieszka w domu wielorodzinnym, czyli w tzw. bloku, albo też mieszkał w nim przynajmniej przez jakiś czas, ewentualnie był w odwiedzinach. Bloki stanowią dziś stały element krajobrazu, dlatego dość trudno sobie wyobrazić, że jeszcze przed II wojną światową nie było ich w zasadzie w ogóle – tego typu budownictwo stało się powszechne dopiero w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Jego rozwój odpowiadał potrzebom ówczesnego społeczeństwa, które w związku z intensywną industrializacją i tym samym przemieszczaniem się dużych grup ludzi ze wsi do miast, potrzebowało tysięcy nowych mieszkań. Głód mieszkaniowy starano się zaspokoić, budując szybko tysiące dość niewielkich mieszkań, zgrupowanych w wielkich blokach, zarówno w sensie wysokości, jak i długości. Zmiany przyniósł upadek ustroju socjalistycznego. Wprawdzie nadal wtedy tysiące młodych ludzi marzyło o swoim własnym mieszkaniu, jednak stanęła przed nimi nowa alternatywa – budowa własnego domu, która za tzw. komuny była trudna, choćby ze względu na brak materiałów budowlanych. Tak więc mniej osób było zainteresowanych kupnem mieszkań w blokach. Natomiast nadal zainteresowani stawiali wyższe wymagania co do standardu, a przede wszystkim oczekiwali większej powierzchni użytkowej mieszkania. Ilość nowo budowanych bloków malała.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *